Opinie: Eigen kroontje eerst

De uitspraken van Filip vallen niet in goede aarde

Sommige kansen doen zich maar één keer in een mensenleven voor. Ook voor het Vlaams Belang geldt die regel. Nooit nog zal het Belang zo makkelijk kunnen scoren als vandaag. De krantencommentaren waren dan ook niet mals voor de prins.

In een interview met het weekblad Story verkondigde prins Filip het volgende:

'Sommige mensen en partijen, zoals het Vlaams Belang, zijn tegen België en willen ons land kapotmaken. Ik kan u verzekeren dat ze dan met mij te maken krijgen. En vergis u niet: als het moet ben ik een taaie.'

Een politieke uitspraak dus. Een prins -en zeker een kroonsprins- moet zich normaal nochtans onthouden van politieke uitspraken. Opmerkelijk is ook dat Filip eigenlijk geen uitspraak doet over het Vlaams Belang, maar over het Vlaams nationalisme in zijn geheel. Ook een democratische, niet-racistische partij als de N-VA komt hiermee in het vizier!

De krantencommentaren dan. Yves Desmet (niet direct de grootste supporter van het Vlaams Belang) haalt in De Morgen het scherpst uit naar de kroonprins. Onder de veelzeggende titel 'Hij kan het niet' schrijft Desmet:

Philip Dewinter en Frank Vanhecke liggen nu al te beven in hun bedje. Denkt de prins. We moeten het hof deemoedig melden dat eerder het tegendeel het geval is. Eerder was er al dat fenomenale koldercadeau - het hilarische gebod aan VB'ster Morel om een schutskring van 50 meter in stand te houden - dat haar in staat stelde om te midden van het establishment toch anti-establishment te zijn. En nu is het hek helemaal van de dam.

De prins is niet eens tegen het Belang omdat ze racistisch zouden zijn, haat en onverdraagzaamheid prediken, eigen volk eerst verkiezen boven universele mensenrechten, nee, hij is er alleen tegen omdat ze tegen België zijn. Zou iemand in de lessen politiek de kroonprins ooit verteld hebben dat inmiddels alle Vlaamse partijen resoluties hebben ingediend voor een verdere regionalisering van zijn land? (...)

Het Belang zal deze open doelkans ongetwijfeld gretig aangrijpen: 'hof negeert een miljoen Vlamingen', 'Filip en Elio: één front', de kreten zijn vlug gemaakt. Twee cadeaus van formaat aan het VB tijdens één reisje: met zulke medestanders hebben de politieke tegenstanders van de partij geen vijanden meer nodig.

Ook Mark Deweerdt (De Tijd) verzet zich tegen de uitspraken van Filip.

Na zijn ondoordachte 'oorlogsverklaring' aan het Vlaams Belang zal weer getwijfeld worden of de kroonprins klaar is om de zevende koning der Belgen te worden. (...)

De Belgische monarchie, die altijd al meer Frans- dan Nederlandstalig was, kan maar overleven indien ze ook in Vlaanderen over een politiek en maatschappelijk draagvlak blijft beschikken. Onbesuisde uitvallen op een Vlaamse politieke partij verstevigen dat draagvlak niet, integendeel. Van de Belgische monarchie wordt gezegd dat zij een stuk van het cement is dat dit land nog samenhoudt. Dat heeft het paleis vooral te danken aan het feit dat het zich boven de politieke tegenstellingen in dit land plaatst, en zeker geen partij kiest. Door nu stelling te kiezen tegen het Vlaams Belang, zelfs al is het de partij van 'België Barst', dreigt kroonprins Filip zelf dit koninklijk cement te doen verbrokkelen en het omgekeerde te bewerkstelligen van wat hij wil: België bijeenhouden.

Bij de Gazet van Antwerpen is eenzelfde geluid te horen. 'De opvolger van koning Albert II is de poten van zijn eigen stoel, pardon troon, aan het afzagen' luidt het. Tussen de regels door haalt de krant wel uit naar het Vlaams Belang, dat de prins het zwijgen wil opleggen en tegelijk kamioen van de vrije meningsuiting wil zijn: 'Als persoon heeft hij recht op een eigen mening'.

Enkel dat andere Belang (het Belang van Limburg) toont enig begrip voor de houding van Filip:

Maar aan de andere kant, waarom zou de prins moeten zwijgen? Waarom zou hij niet mogen zeggen wat misschien wel heel veel Belgen denken? Waarom willen wij een onzijdige prins en vinden we het daarna toch zo jammer dat we een onzijdige prins hebben? Indien we een echte prins en later een echte koning willen, dan zullen we moeten leren aanvaarden dat die een mening heeft. Niet alleen achter de schermen, zoals nu het geval is. Maar ook in het openbaar. Dat is zelfs eerlijker. Dan kunnen we ook gemakkelijker zeggen dat we het eens of niet eens zijn.