donderdag, oktober 14, 2004

De Grondwet van het Blok: De bruine kant van de Grondbeginselen


Voorflap van de Grondbeginselen Posted by Hello

Dit is de tweede aflevering in de reeks over de Grondbeginselen van het Blok, de ideologische basis van het Vlaams Blok. Deze keer belichten we de 'bruine kant' van de beginselen.

Opvallend is de speciale aandacht die Zuid-Afrika krijgt. Het Vlaams Blok roept in de uit 1990 daterende tekst op tot solidariteit met de blanke Zuid-Afrikanen. ‘De evolutie in Zuid-Afrika vervult het Vlaams Blok met diepe bezorgdheid.’ Wikipedia schetst wat de toenmalige ‘evolutie’ in Zuid-Afrika was:
In 1989 werd F.W. de Klerk president van Zuid-Afrika. Hij verraste de wereld door het volgende jaar niet alleen Nelson Mandela, de leider van het ANC, vrij te laten, maar ook met hem en andere ANC-vertegenwoordigers te gaan praten over het beëindigen van de Apartheid. De apartheidswetten werden afgeschaft, en er kwamen algemene verkiezingen (die plaatsvonden in 1993) waaraan iedereen, ongeacht ras, mocht deelnemen. Hierbij kreeg de ANC de meerderheid, en Mandela werd de eerste president van een post-Apartheid Zuid-Afrika.
Het Vlaams Blok hoopte met andere woorden dat het apartheidsregime bleef bestaan, iets waar Manu Ruys in 1987 ook al onomwonden zei. Het Blok roept op om de 'internationale hetze' (het land was op dat moment een paria in de internationale gemeenschap) tegen Zuid-Afrika te stoppen. Op cultureel vlak moesten de betrekkingen met het (nu tot het verleden behorende) apartheidsregime aangehaald worden.

Uiteraard kon in de Grondbeginselen ook de onvermijdelijke oproep tot amnestie voor de collaborateurs onmogelijk achterwege blijven. Die amnestie moet ‘algeheel en onvoorwaardelijk’ zijn (dus ook voor verklikkers en moordenaars bijvoorbeeld). Dit voorstel zou nog verschillende keren terugkomen in het parlementaire werk van het Blok.

Ongewoon weinig aandacht gaat er op het eerste gezicht uit naar de ‘vreemdelingenproblematiek’. De Grondbeginselen eisen enkel ‘binnen een redelijke termijn, de terugkeer van de overgrote meerderheid der niet-Europese gastarbeiders naar hun eigen vaderland’.

Toch zegt de tekst tussen de regels veel meer over vreemdelingen. Het nationalisme van het Blok wil de ‘volksgemeenschap’ verdedigen. Die volksgemeenschap is voor het Blok een ‘natuurlijk gegroeid gegeven’. Geen wonder dus dat iemand als Filip Dewinter zich verzet tegen de multiraciale samenleving. De inwoners van dit land met een andere huidskleur zijn meestal origineel afkomstig uit een ander land. En immigratie is niet direct wat het Blok verstaat onder ‘natuurlijke groei’. Net als de multiraciale maatschappij vindt ook de multiculturele maatschappij geen genade in de ogen van de Grondbeginselen. Andere culturen hebben andere tradities. En in die tradities ‘weerspiegelt zich het ware wezen van een volk’.

De Grondbeginselen zijn nog altijd hier raadpleegbaar.