vrijdag, januari 07, 2005

Vlaamsblok.blogspot.com houdt ermee op


Zoals U misschien al wist, lanceerde Blokwatch vandaag haar gloednieuwe website. De webstek is het gevolg van een bundeling van de krachten tussen verschillende sites. Ook deze weblog verleende haar steun aan de realisatie van het project.

Het is de bedoeling dat de Blokwatch-website dé internetreferentie wordt voor informatie over het Vlaams Belang. In die doelstelling kon ik mij volledig vinden. Na meer dan 4 maanden on line te zijn geweest, houdt deze weblog er dus mee op. Alle info over de ranzige kantjes van extreem-rechts vindt U vanaf nu op de Blokwatch-website. Net als de weblog van Marc Spruyt, blijft ook deze weblog als historisch archief on line.

Bedankt aan alle lezers en zij die gereageerd hebben.

www.blokwatch.be

woensdag, januari 05, 2005

Dewinter in de puree


Om 2005 op een ludieke manier in te zetten, kan U op de website van antifa.be een on line game spelen. Filip Dewinter (in roos ensemble) zal trachten de door U geworpen tomaten zorgvuldig te vermijden. Let ook op de stijlvolle aankleding van de kamer.

vrijdag, december 31, 2004

Derde overzicht van alle posts


Frank Vanhecke Posted by Hello

Een nieuwe maand, een nieuw overzicht.

De toppers:

1. Eerste versie 70-puntenplan on line

Alle pogingen van het Vlaams Blok/Belang ten spijt, kan U hier toch het 70-puntenplan raadplegen. Het gaat om de eerste (en meest racistische) versie.


2. Video: Filip Dewinter 'voor een blank Europa'

‘Ja, het Vlaams Blok kiest voor een blank Europa!’ Filip Dewinter laat weinig twijfel bestaan over het racistische gehalte van zijn partij.


3. Foto: Dillen doet de Hitlergroet

Nog voor hij zelf Fürher werd, toonde ex-voorzitter-voor-het-leven Karel Dillen wie zijn grote idool is.


4. Actualiteit: 'Blok light' oude wijn in nieuwe zakken?

Het Blok had de banden met negationist Roeland Raes zogezegd verbroken. Maar wie mag meebeslissen over de politieke toekomst van de partij?


5. Analyse: Hoe manipuleer ik de pers?

Een subliem staaltje van manipulatie als reactie op de gerechtelijke uitspraak tegen het Vlaams Blok.


6. Actualiteit: Negationisten reageren op veroordeling Blok

Wat denkt het Blok/Belang eigenlijk echt over negationisten? De negationisten zelf steken hun mening niet onder stoelen of banken...


7. Anekdotes over het Blok: De keerzijde van de antipolitiek

Is Anke Van dermeersch een ‘ladderzatte advocate’? Het Blok legt uit.


8. Foto: VJM herdenkt Franco

De vriendjes van het Vlaams Belang hebben niet alleen Filip Dewinter als idool...


9. Foto: De nazi-kerstboom van Voorpost

Ook bij Voorpost vieren ze de feesten. Op passende wijze uiteraard: met nazi-tekens!


4. De Grondwet van het Blok

De Grondbeginselen van het Blok on line

7. Opinie


donderdag, december 30, 2004

Opinie: Vermeersch over de uitspraken van Van Krunkelsven


Etienne Vermeersch

Enkele dagen geleden stelde Patrik Vankrunkelsven voor om het cordon sanitaire te doorbreken. Etienne Vermeersch reageert vandaag in De Morgen.

Voor een ethisch cordon sanitaire

Patrik Vankrunkelsven is een verstandig, integer en sociaal voelend man. Zijn pleidooi om de deur op een kier te zetten voor het Blok is dan ook een gebeurtenis, zij het een heel pijnlijke. Wij die dachten dat het cordon sanitaire helemaal niets met tactische overwegingen te maken had, maar alles met ethiek, zijn nu een illusie armer: als dit met het groene hout gebeurt, wat dan met het dorre?

Vankrunkelsvens doelstelling lijkt respectabel: we moeten beletten dat het Blok (enig ‘Vlaams belang’ kan ik daar niet in zien) ergens in Vlaanderen aan een volstrekte meerderheid komt. De analyse is al iets bedenkelijker: het ‘cordon sanitaire’ zou tot deze rampzalige toestand bijdragen.

Maar als die uitkomst rampzalig zou zijn, dan toch omdat het Blok een intrinsiek immorele partij is?

Patrik Vankrunkelsven ziet zich dus voor een dilemma geplaatst: ofwel een coalitie met een immorele partij, ofwel het risico dat ze ergens een volstrekte meerderheid halen.

Ik dacht dat het samenwerken in een coalitie veronderstelt dat men, om enkele maatschappelijke problemen op te lossen, tijdelijk een hechte ploeg vormt en een solidariteit ontwikkelt. Misschien stelt hij zich dat anders voor, maar dat sociaal voelende mensen echt kunnen samenwerken met leden van een partij die haar groei tot op heden te danken heeft aan het aanwakkeren en uitbuiten van xenofobie en haatgevoelens, is voor mij onvoorstelbaar; tenzij men bereid is er zijn diepste waarden voor prijs te geven. Als er dus te kiezen valt in dit dilemma: laat ze dan de meerderheid halen: dan blijft er tenminste nog een minderheid over die ethische integriteit boven alles stelt. Er zullen dan allerlei negatieve dingen gebeuren, maar iedereen zal ook duidelijk zien wie ervoor verantwoordelijk is.

Maar we staan niet voor zo’n dilemma; het cordon ligt niet aan de basis van de vooruitgang van het Blok. Beseft men nog niet dat het migrantenstemrecht daar een belangrijke impuls voor was, geaccentueerd door de lamentabele wijze waarop de VLD die nederlaag verwerkte? Daar komt bij dat sinds enkele jaren bij traditionele liberale kiezers een onbehagen heerst over de ‘te linkse’ sociaal-economische koers van de VLD (onder meer inzake fiscaliteit). Mensen van andere partijen zetten de stap naar het Blok als uiting van diverse ge voelens van protest, bijvoorbeeld te gen de hoge verkeersboetes.

Dat alles hecht zich vast op twee latente, ruim verspreide grondstemmingen.

Er is de diffuse tendens tot xenofobie, gestimuleerd door berichten of geruchten over overlast of criminaliteit door allochtonen en een onbestemde angst voor de islam, mede aangewakkerd door het internationale terrorisme. Een tweede grondstemming is de indruk die bij veel mensen heerst dat politici met hun mening geen rekening houden: zonder voldoende informatie en overreding gaat men radicaal in te gen wat de mensen verkiezen. Je mag erop rekenen dat het Blok straks alle registers zal opentrekken inzake de Turkse toetreding tot Europa: nog een beslissing waarbij de mensen de indruk hebben dat die in hun strot geduwd wordt.

We kunnen hier niet alle punten uitdiepen, maar ook zij die het Blok salonfähig hebben gemaakt door het als gelijkwaardige partner op te nemen in het infotainment van de media (ook na de veroordeling door het hof van beroep) dragen een zware verantwoordelijkheid.

Vergeleken met die basisfactoren speelt het cordon slechts een minieme rol. Of, nauwkeuriger uitgedrukt, zonder deze echte bronnen van onbehagen zouden de mensen zich aan dat cordon niet storen; nu accentueert het bij sommigen de indruk dat men naar hen niet wil luisteren. Dit probleem los je niet op via de omweg van een partij: je moet de Blok-stemmers zelf aanspreken, duidelijk maken dat je luistert en ze overreden alvorens maatregelen op te dringen.

Kortom, het cordon is geen tactiek maar een ethische stellingname: je verkoopt je ziel niet aan predikers van de haat. Je werkt niet samen met neonazi’s die hun zwarte ideologie nooit hebben afgezworen; alleen hebben ze de joden vervangen door de allochtonen. Tijdens het spektakel dat de zogenaamd nieuwe partij moest voorstellen hadden ze de kans om alle banden met Voorpost (een groep van zuivere neonazi’s en negationisten) te verbreken: ik had dat publiekelijk aan Annemans voorgesteld. Maar zowel hijzelf als Frank Vanhecke wonden er geen doekjes om: daar kan geen sprake van zijn: de vereerders van Cyriel Verschaeve, Staf De Clercq en Ward Hermans blijven tot de kerngroep van het Blok behoren: ‘Meine Ehre heisst Treue’ nietwaar? (Voor de jongeren: dat was de leuze van de SS, de beulen van de uitroeiingskampen; het was opnieuw de leuze, veertig jaar later, van de huidige kopstukken van het Blok).

Uitentreuren houdt men mij voor dat ik oude koeien uit de gracht haal; maar als dit alles verleden tijd is, waarom is het dan zo moeilijk schoon schip te maken? Zolang deze partij niet uitdrukkelijk van haar nog recente verleden van vreemdelingenhaat afstand neemt en zolang men de nu nog uitgesproken neonazi’s er niet uit smijt, kan een eerbaar mens daarmee geen coalitie aangaan.

Patrik, kom terug!

dinsdag, december 28, 2004

Actualiteit: Overlijden Hugo Gijsels


Eén van de boeken van Hugo Gijsels over het Blok


Gisteren is onderzoeksjournalist Hugo Gijsels overleden. Hij was auteur van een aantal sterke boeken over extreem-rechts en het Vlaams Blok. Hieronder kan U een stuk lezen uit De Morgen dat Walter Pauli schreef naar aanleiding van deze droeve gebeurtenis.

De man die Vlaanderen voor het Blok waarschuwde

Hugo Gijsels rolde de journalistiek in. Niet om mooi te schrijven, maar om iets te zeggen. Zijn boodschap was, jaren voor anderen dat overnamen: (extreem-)rechts bedreigt de samenleving

Het was een klap, dat allereerste bericht dat je maandagochtend op de redactie vernam: Hugo Gijsels is overleden. Een fatale hartaanval, in de nacht van zondag op maandag, in het bekende Waalse boekendorp Redu, waar hij nu al een paar jaar verbleef en een antiquariaat openhield: Artikel 31. De naam verwees naar een niet-bestaand artikel in het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens over racisme.

Ooit was Hugo Gijsels de schrik van Vlaanderen, de meest beruchte freelancer van het land. Je las Humo niet alleen om Guy Mortier of om de legendarische rockjournalist Marc Mijlemans, maar net zo veel om de onthullende artikels van Hugo Gijsels.

Zo waren de jaren tachtig, een tijd die in Italië 'de jaren van lood' heette. De Muur stond nog pal, de Koude Oorlog brandde overal, en links en rechts vocht men op het scherp van de snee. Ook België was in kampen verdeeld. Er was links, en, vooral, er was rechts. Dat wisten wij niet echt, tot Hugo Gijsels rechts beschreef, in kaart bracht, en ontleedde. Toen pas hadden wij, zelfs in Limburg, door dat Paul Vanden Boeynants meer was dan een pijprokende Brusselse schelm. Hugo Gijsels, in zijn meeslepende, cynische stijl, berichtte over de rechtse Cepic, zijn zwart geld, zijn via-via liaison met het Front de la Jeunesse.

Als ooit het succesverhaal van Humo wordt beschreven, verdient Gijsels zijn plaats. Hij bracht Humo misschien niet in links vaarwater, maar hij stond wel voor de duidelijke anti-extreem-rechtse koers van dat blad. Humo was nooit expliciet links, maar Humo heeft zich altijd consequent opgesteld als een blad dat niets met Karel Dillen te maken had. Guy Mortier voelde dat intuïtief aan, Hugo Gijsels vulde dat concreet in. Hij waarschuwde al voor het Vlaams Blok toen heel Vlaanderen nog indutte, en zogezegd goedmenenden dat Blok als een randfenomeen zagen.

Gijsels bekampte het Vlaams Blok. Niet alleen als journalist, ook als mens. Bij hem waren engagement en journalistiek nauw verweven, een idealistische reflex die dateerde uit zijn jonge jaren. Hij hoorde bij de eerste lichting gewetensbezwaarden van Oxfam Wereldwinkels. Daar schreef hij geëngageerde boekjes over derdewereldthema's. Zo rolde hij de journalistiek in, vanaf 1970. Niet om mooi te schrijven, maar om iets te zeggen. Zijn boodschap was, jaren voor anderen dat overnamen: (extreem-)rechts bedreigt de samenleving. Dat legde hij uit in zijn artikels, vooral in Humo, ook in Knack, dat werkte hij uit in talloze boeken. Gijsels was het predikaat 'onderzoeksjournalist' waard. En voor iemand begint te zeuren: já, Hugo Gijsels heeft fouten gemaakt. Heel vaak feitelijke fouten, en soms trok hij een te snelle conclusie. Dat is hem zwaar aangerekend, ook in processen. Het meest memorabel is het proces aangaande 'Notaris X' (een zaak met verwijten van kindermishandeling, extreem-rechtse ideeën en ons kent ons met de magistratuur).

Door het hof van beroep veroordeeld, velde Straatsburg een historisch vonnis waarin Gijsels werd vrijgesproken. Tegen Vanden Boeynants moest Gijsels echter de duimen leggen. Het werd een zaak die hem miljoenen franken kostte (wegens de verplichte publicatie van het arrest van het hof van beroep in een aantal bladen), en die Gijsels tot een veredelde bedeltocht noopte, wat hem tekende. Hij kreeg ook tegenkanting van voorzichtiger collega's. Toen Francis Van den Eynde, na een radio-interview met Gijsels in 1992, een recht van antwoord afdwong van de BRTN, verbood hoofdredacteur Roger Adams zijn journalisten nog met Gijsels te praten. Dirk Voorhoof, de Gentse hoogleraar mediarecht, was daar niet over te spreken. Hugo Gijsels kreeg ook kritiek van latere generaties. Marc Spruyt, zijn opvolger als anti-Vlaams Blok-auteur, beging in zijn eerste boek een vadermoord op Gijsels, voor zelf te publiceren.

Maar dat vermindert zijn belang niet. Hugo Gijsels waarschuwde al voor racisme in het algemeen en het Vlaams Blok in het bijzonder toen iedereen nog zweeg. Hij stond aan de wieg van het antiracistische collectief Halt. In een boek van Halt onthulde Gijsels het Hitlerjugend-verleden van André Leysen (De VlaamSSche kronijken, 1987). Hij schreef, samen met Jos Vander Velpen, het eerste goede, omvattende en, kritische boek over het Vlaams Blok, Het verdriet van Vlaanderen. "We deden dat, tot onze grote verbazing, bij gebrek aan serieus wetenschappelijk werk", zei Hugo Gijsels toen. Kort na Zwarte Zondag in 1991 publiceerde hij zijn bekendste werk, Het Vlaams Blok. Le Monde Diplomatique schreef toen: "Een nuttig onderzoek, goed gedocumenteerd, en zonder beleefdheden."

Toen had hij trouwens, samen met Jos Geysels, het idee van het cordon sanitaire uitgewerkt. Het tekent het politiek engagement van een onderzoeksjournalistiek. Hugo Gijsels was geen letterknecht voor een bepaalde partij, maar iedereen wist wel waar hij tegen was.

Niet dat Gijsels een probleem had met 'Vlaanderen'. Bezuiden de taalgrens had hij zo mogelijk nog meer vijanden, en hij schreef er minstens zo veel boeken over (De bende en co, 1990, Het leugenpaleis VDB, 1990, Netwerk Gladio, 1991). Als Hugo Gijsels één probleem had, dan was dat met rechts.

Vanaf de jaren negentig, en vooral na de BRTN-ban, neemt zijn journalistieke activiteit af. Hij wordt adviseur voor het Centrum voor gelijkheid van kansen en racismebestrijding. Men herinnert hem zich daar als hij, de gangen op en neer wandelend, tekst en uitleg geeft aan Johan Leman. Op lezingen over extreem-rechts is hij een schitterend causeur. Uiteindelijk trekt hij zich terug in het boekendorpje Redu, om daar 'het goede, kritische' boek, een genre uit zijn tijd, tweedehands te verspreiden. Uit liefde, zeggen zijn vrienden, voor de boeken en het soort kritische journalistiek die hemzelf zo na aan het hart lagen.

Hugo Gijsels (° 1950) laat een echtgenote, een dochter een een kleindochter na. Hij wordt vrijdag om veertien uur gecremeerd in Vilvoorde. Zijn boeken zijn tweehands nog overal te koop. Ze blijven het lezen waard.


donderdag, december 23, 2004

Foto: De nazi-kerstboom van Voorpost


De kerstboom van Voorpost

Bij Voorpost -een organisatie die talloze banden heeft met het Vlaams Belang- vieren ze Kerstmis niet. Zij hebben het 'Joelfeest'. Op zich al vrij speciaal, maar onze Voorposters zouden geen Voorposters zijn als ze hier al zouden stoppen. Neen, bij Voorpost zijn ze radicaal, en ze zijn niet bang om dat te tonen. Door een kerstboom (of Joelboom, het is maar hoe U het bekijkt) te versieren met nazi-symbolen bijvoorbeeld.


Wie goed naar de afbeelding kijkt die de Voorposters op het net hebben gezet, ziet duidelijk een aantal symbolen in de kerstboom. Eén van die symbolen is een wolfsangel (linksboven en rechtsonder), een oud-Germaans symbool. Niet zomaar een symbool uiteraard, maar een nazi-symbool. De wolfsangel werd ondermeer gebruikt door de NSB. Die organisatie was door Hitler tijdens de Tweede Wereldoorlog als enige Nederlandse 'nationaal-socialistische beweging' erkend. Hieronder ziet U het logo van de partij.


De leider van de NSB, Anton Mussert, was hevig voorstander van een 'Groot-Nederland', het samengaan van Vlaanderen en Nederland in één staat. En wat is toevallig hét belangrijkste programmapunt van Voorpost? Inderdaad: een Groot-Nederland.

Maar oordelen we niet te snel? Misschien zit er achter het nazi-teken een diepere betekenis die verbonden is met het Joelfeest? Een zoektocht op het internet leert ons het volgende:

The Wolfsangel is an ancient runic symbol that was believed to be able to ward off wolves.

Was dit de betekenis van het teken in de boom van Voorpost, of was het een nazi-teken? Voorpost zelf zal ongetwijfeld het eerste beweren. Actieleider Luc Vermeulen van Voorpost kan in dat geval zeker terecht bij zijn vrienden van het Vlaams Belang voor een lesje in ongeloofwaardige communicatie.

woensdag, december 22, 2004

Actualiteit: Geen probleem met vrije meningsuiting in België


Het logo van Freedom House


De persvrijheid en de vrije meningsuiting zijn in ons land bedreigd. Dat wil het Vlaams Belang ons toch doen geloven. Internationaal onderzoek bewees eerder echter al dat minstens de persvrijheid in België niet bedreigd is. Een ander onderzoek geeft nu ook aan dat er met de democratie en de vrije meningsuiting geen probleem is in ons land.

Elk jaar geeft het Amerikaanse Freedom House een overzicht van hoe het staat met de democratie in de wereld. Elk land krijgt van de organisatie een score. Voor het tweede jaar op rij zit België bij de landen die het best scoren op burgerlijke vrijheden en politieke rechten. In mensentaal betekent dat dat Freedom House zegt dat er geen probleem is met de vrije meningsuiting in ons land.

Ook de bespreking van de situatie in ons land haalt nergens grote problemen aan.